57. bilirsən...haha. birinci dəfədi "sən" deyirəm. olar da yəqin? o mesajı yazandan sonra bir az rahat nəfəs aldım. gecəni də rahat yatdım. yuxu görmədim. hər şey səhəri günün axşamına doğru başladı. indi nə olacaq? hər şeyi dedim, hə, sonra? dostoyevski demişkən, insan özünə həmişə dərd və acı axtarır əslində. bəlkə də, o gözümdə böyütdüyüm problem idi bunu maraqlı edən. indi boşluqdu. soyuq boşluq. heçlik dözülməzdi, insan nəyisə hiss etmək istəyir, var olduğuna əmin olmaq üçün. bu, bədbəxtlik də olsa. küçədə sənə oxşayan üzlər görürəm. səsinə oxşayan səslər. bir də ki... heç vaxt gözlərinin rəngini bilmədim, baxmadım.. nədənsə